Mobile Healthcare Festival 2025

Door Martijn Boshuis, CHO Esprit ICT Healthcare 

Maandag 4 november was ik op het Mobile Healthcare Festival in Den Haag. Niet mijn eerste keer, maar wel een editie die anders voelde. Misschien omdat de urgentie nu echt voelbaar is. Personeelstekorten, groeiende zorgvraag, en ondertussen de verwachting dat we meer kwaliteit leveren tegen lagere kosten. Of misschien omdat ik dit jaar meer concrete oplossingen zag dan mooie praatjes.

Een moment bleef bijzonder hangen: ik volgde een presentatie van Peter Hof van itemedical , over hoe ziekenhuizen hun eigen klinische innovaties kunnen versnellen. Als Chief Health Officer (CHO) zie ik dagelijks de spanning tussen willen innoveren en kunnen innoveren. Peters verhaal raakte precies die kloof.

Inzicht 1: De kloof tussen idee en implementatie 

Peter vertelde over iets waar ik veel ziekenhuizen over hoor klagen. Een cardioloog ziet patronen in hartritmes die eerder alarm zouden moeten geven. Maar hoe krijg je zo’n idee omgezet in een werkende toepassing die voldoet aan MDR-richtlijnen? Daar gaat het meestal mis.

Niet door gebrek aan slimme mensen of goede ideeën. Maar door de technische complexiteit van het verzamelen van data uit diverse medische apparaten, elk met eigen protocollen. Door de certificeringseisen waar je aan moet voldoen. Door de integratie met bestaande systemen die nodig is. En door het simpele feit dat ziekenhuizen geen ontwikkelteams hebben die dit kunnen bouwen én onderhouden.

De Medical Device Data Gateway (MDDG) waar Peter over sprak, overbrugt die kloof. Het verzamelt data van monitoren, beademingsapparaten, infusiepompen en organiseert dat op een klinisch relevante manier. De itelogic rule engine stelt ziekenhuizen vervolgens in staat hun eigen regels te implementeren, zonder dat ze verdwalen in technische complexiteit.

Maar wat me het meest raakte in Peters verhaal: het gaat niet om de technologie zelf. Het gaat erom dat een intensivist zijn kennis kan vertalen naar werkende beslissingsondersteuning zonder eerst een IT-opleiding te moeten volgen. Dat is waar innovatie echt begint – wanneer de afstand tussen idee en implementatie klein genoeg wordt dat mensen het durven proberen.

Na afloop had ik een gesprek met een CIO die zei: “We hebben zoveel slimme mensen met goede ideeën, maar we krjigen het zelf niet van de grond.” Dat is de werkelijkheid voor veel organisaties.

“De vraag is niet meer óf we willen innoveren, maar hoe we de barrières verlagen zodat het ook echt kan.”

Inzicht 2: Samenwerken verlaagt de werkdruk in de zorg

In een hoek van onze eigen stand presenteerden we BproCare Home, een oplossing voor lifestyle monitoring thuis, een samenwerking met onze partner BproCare. De gesprekken daarover waren verhelderend.

Mensen waren niet zozeer onder de indruk van de sensortechnologie zelf. Die bestaat al langer. Wat hen raakte, was het verhaal van een manager van een groot zorgcentrum die vertelde: “We hebben verpleegoproep oplossingen in de wijk, in basis werken deze oplossingen prima. Echter het ontbreekt aan intelligentie van het systeem. De oplossingen zijn over het algemeen passief, dat wil zeggen er moet op een knop gedrukt worden voor het maken van een alarm. Maar wat als het knopje net even niet binnen handbereik is? De oplossingen dragen maar beperkt bij aan veiligheid. Daarnaast dragen de huidige oplossingen niet bij aan het verlagen van de werkdruk. Alarmen komen direct bij de zorg terecht, terwijl dit vaak niet nodig is”

Ik zag dat het home platform van BproCare daar mooi op inspeelt. Er is nog steeds de mogelijkheid om actief te alarmeren, maar door middel van lifestyle monitoring kan er ook passief gealarmeerd worden. De belangrijkste verandering is dat de alarmen niet meer rechtstreeks naar de zorg gaan, maar dat de mogelijkheid bestaat om als eerste de mantelzorger te informeren. Als eenvoudige hulpvragen niet direct bij de zorg terecht komen maar verstuurd worden naar de mantelzorger, zal dat een directe verbetering opleveren bij het verlagen van de werkdruk in de zorg.

Deze oplossing legt een brug tussen zorg en mantelzorg. Een brug die er nog niet was. De oplossing stelt de mantelzorger in staat om op afstand snel contact te leggen als er afwijkend gedrag geconstateerd wordt. En wanneer er echt iets aan de hand is, dan is het mogelijk om direct de zorg in te schakelen.

Inzicht 3: De balans tussen regie en veiligheid 

‘Langer Thuis’ was een groot thema. Begrijpelijk: de maatschappelijke druk om mensen zo lang mogelijk zelfstandig te laten wonen is enorm. Maar wat me opviel, is hoe genuanceerd de gesprekken waren.

Lector Luc de Witte van De Haagse Hogeschool had een scherpe boodschap: “De ‘droom’ van langer zelfstandig thuis realiseren we niet door te blijven denken vanuit bestaande zorgkaders; er is behoefte aan ‘assistive care’ als nieuw element in ons stelsel.”

Dat raakte iets wat ik in gesprekken over thuiszorg vaak tegenkom. We denken nog steeds te veel in termen van zorg leveren in plaats van mensen ondersteunen om hun leven te leiden zoals ze dat willen. Het verschil lijkt subtiel, maar is fundamenteel.

Een bezoekster verwoordde het treffend: “Mijn moeder wil geen huis vol camera’s en sensoren. Ze wil haar privacy en zelfstandigheid. Maar ik wil ook niet elke dag met angst afwachten of het wel goed gaat.”

Daar zit de kern. Technologie kan helpen, maar niet als het de regie afneemt in plaats van vergroot. Een sensor die continue monitort en elk afwijkend gedrag rapporteert, voelt als controle. Een systeem dat leefpatronen leert en alleen signaleert bij echte afwijkingen, geeft juist ruimte.

Bij BproCare Home werkt men met de filosofie ‘Niets, tenzij’. Niet elke kamer volhangen met sensoren omdat het kan, maar alleen inzetten wat nodig is voor deze specifieke persoon in deze specifieke situatie. En belangrijk: signalen niet alleen naar professionals sturen, maar ook naar familie en mantelzorgers die betrokken willen blijven zonder overbelast te raken.

Stichting MedMij presenteerde over hoe zij het burgerperspectief betrekken bij productontwikkeling. De vraag is niet langer “wat willen zorgprofessionals delen” maar “wat heeft de burger nodig om regie te nemen?” Die verschuiving is essentieel.

Want uiteindelijk gaat het niet om technologie. Het gaat om of iemand zich veilig voelt én de vrijheid behoudt om eigen keuzes te maken. Als die balans klopt, werkt het. Als die balans zoek is, wordt de mooiste technologie geweigerd.

Wat ik meeneem?

Actrice Jetty Mathurin gaf een humoristische voorstelling over “Taante die zorgt,” waar “menselijkheid soms beter werkt dan wifi.” Het was luchtig gebracht, maar raakte wel de kern: technologie is een middel, geen doel. 

Na zo’n dag rijd je met een dubbel gevoel naar huis. Enerzijds enthousiasme over de beweging die er is, de slimme oplossingen die ontwikkeld worden, de gedreven professionals die elke dag bezig zijn de zorg beter te maken. Anderzijds frustratie over hoe langzaam het soms gaat, hoeveel barrières er nog zijn, hoe vaak we blijven steken in dezelfde problemen.

Deze drie dingen neem ik mee: 

Ten eerste:  De kloof tussen idee en implementatie is kleiner aan het worden. Platforms zoals de MDDG maken het mogelijk dat ziekenhuizen zelf kunnen innoveren zonder een heel ontwikkelteam. Ontwikkelingen als deze maken het mogelijk om de druk op de zorg te verlagen en geven ziekenhuizen meer ruimte om zich te richten op zaken waar het om draait, het leveren van betere zorg.

Ten tweede:  Het tekort aan zorgperosneel zal niet op korte termijn opgelost worden, net zoals de vraag naar zorg niet minder zal worden. Dit vraagt om een andere aanpak. Door mantelzorgers onderdeel te maken van het zorgproces verlaagt de werkdruk en komt er meer menselijk contact.

Ten derde: Regie van de burger wordt pas echt als we technologie ontwerpen vanuit vertrouwen in plaats van controle. ‘Langer thuis’ is geen technologievraagstuk, het is een vraagstuk van autonomie en waardigheid. Technologie kan daarbij helpen, maar alleen als het onzichtbaar werkt en ruimte laat.

De aankondiging van de Zorginnovatiehub die in 2026 opent in Den Haag, dit lijkt een belangrijke stap in de goede richting . Een plek waar “de volledige innovatieketen samenkomt”, waar ontwikkeling en toepassing elkaar versterken. Niet weer een gebouw vol goede bedoelingen, maar hopelijk een plek waar we echt gaan samenwerken over de grenzen heen.

Want dat is wat nodig is. Niet meer technologie, maar betere integratie. Niet meer systemen, maar slimmere samenwerking. Niet meer controle, maar échte regie.

De uitdaging ligt niet in wat technisch kan. De uitdaging ligt in wat we organisatorisch en cultureel durven te veranderen.

Martijn Boshuis is Chief Healthcare Officer bij Esprit ICT